Egmond aan Zee, daar gingen we naar toe.

Er woonde bij ons in Groenlo een mevrouw. Wanneer zij bij moeder op bezoek kwam dan wisten we wel wat er ging gebeuren. Dan was een van de kinderen aan de beurt om naar de Vakantiekolonie te gaan. Ik weet zo niet meer hoe deze mevrouw heet maar ze kwam wel uit een ander milieu als wij.
Ik heb twee broers , én mijn broers waren al eens geweest, dus het was niet meer dan logisch dat ook ik een keer aan de beurt zo zijn.

Mijn ouders waren gescheiden, we leefden bij mijn moeder. Na een tijdje kwam dan die vrouw, een van ons drieën of (wat ook wel eens gebeurde) twee van ons ophalen. De koffer stond dan al klaar of was al verstuurd, dat weet ik niet meer. Eerst een paar kilometer met de bus. dan met de trein naar Egmond aan Zee. Verder nog weer een stuk met de bus. Tot we in Egmond aan Zee aankwamen.

Het moet een heel gereis zijn geweest, want wij wonen op nog geen zeven kilometer van de Duitse grens. Tijdens die reis pikte die mevrouw nog meer kinderen op. Dus kwamen we met een kleine groep aan. Zo heel erg veel kan ik me vandie reis niet meer herinneren.
De laatst keer dat ik daar naar toe gebracht ben ging ik met nog twee kinderen uit Groenlo.

Een van hen ken ik nog goed. Die ander kan ik me niet meer herinneren wie dat is geweest. Wat me voorstaat is, dat het een vervelende lange reis is geweest.
Op de stoel blijven zitten anders was ze bang dat je verloren raakte. Misschien heb ik wel geluk gehad met Egmond aan Zee. Maar het had nog erger gekund. Nog ongezelliger. Want er zijn in Nederland langs de hele kust Vakantiekoloniehuizen geweest.

Van een vriendin hoorde ik dat er ook in Zeeland langs de kust koloniehuizen stonden.

Egmond aan Zee heeft een rijke historie aan koloniehuizen. Voor zo een klein plaatsje waren er veel huizen.

In totaal zijn er 7 Kolonie huizen geweest.
Het Zeehuis, Beatrix, Juliana, St Jozef, Kerdijk, en Zwartendijk (de laatste weet ik niet)

Eigenlijk toch gek dat iemand iets zo ver weg kan zetten …geestelijk verbannen….., Vooral deze gebeurtenis, wat toch wel een hele ingreep is geweest op een leven.
Mijn leven. Vooral omdat het een ervaring is van een jong kind,
want ik was nog geen 8 jaar, toen ik naar de Vakantiekolonie ging. Een jong kind wat een aantal malen in het ziekenhuis geweest was voor operaties, geen vader had en heel erg hing aan zijn moeder.
Volgens mij had ik het gevoel dat mijn moeder mij in de steek had gelaten.

Je hele leven werd op de kop gezet door die vakantiekolonie. Alles wat ik daar tegen kwam was anders. En een vakantie zonder familie of vrienden kan ik niet echt zien als vakantie
De taal is heel anders.
Het zou me dan ook niets verbazen dat die mensen daar moeite gehad hebben om mij te verstaan.
Want wij praten echt Groenloos plat in huis.
Ik weet zeker dat ik moeite gehad moet hebben om hen te begrijpen.
Op de lagere school probeerde de leraar wel om ons ABN
bij te brengen maar dat is toch heel anders dan de taal in Egmond

En dan de zilte zeelucht in plaats van de volle boeren lucht. In plaats van bossen en groene weilanden met koeien en schapen keek je

tegen die gele duinen aan met meeuwen, visnetten en dat rare helmgras. Masten van vissersboten in plaats van bomen. Achter de duinen lag de Noordzee, je was nog geen 100 meter van de Noordzee af. Hele andere geluiden hoorde je de hele dag. Het waaide voortdurend.
Ik zie het leven aan de kust als wonen in een grote zandbak

En ’s avonds word je de hele tijd wakker gehouden door dat felle licht van de Vuurtoren.

Wanneer was dat ook al weer»

naar boven